Valentijnsdag en het gemis dat blijft

10 februari 2026

Valentijnsdag… voor veel mensen is het een dag van kaarten, kleine gebaren en even extra aandacht voor degene van wie je houdt. Maar voor wie iemand verloren heeft, voelt deze dag vaak heel anders. Waar het vroeger een moment van samenzijn was, wordt het nu soms een confronterende herinnering aan alles wat er niet meer is.

Als uitvaartverzorger hoor ik vaak hoe dagen zoals deze extra binnenkomen. Niet omdat mensen ineens méér missen, maar omdat het gemis dat er altijd al is, op zulke momenten scherper aan de oppervlakte ligt. De liefde stopt niet wanneer het leven eindigt. En juist op dagen die draaien om verbinding, wordt duidelijk hoe diep die liefde blijft doorwerken.

Soms helpt een klein ritueel om dat gevoel ruimte te geven. Een roos neerzetten bijvoorbeeld. Niet om het verdriet weg te nemen, want dat gaat niet. Maar als een zacht gebaar dat zegt: je hoort nog steeds bij mijn leven.

In een bloem kan zoveel zitten: herinneringen aan samen lachen, plannen die nooit zijn afgemaakt, gewoontes en grapjes die alleen jullie begrepen. Het is geen groot gebaar; het hoeft ook niet. Het is een teken van blijven houden van — want liefde eindigt niet waar de dood begint.

Op Valentijnsdag kan je degene eren die je mist. Het is geen dag die je dan viert, maar wel een dag waarop je voelt. En misschien helpt dat ene gebaar, dat ene moment stilte, om even dichtbij te komen bij wat was én wat altijd bij je zal blijven.

Want liefde verandert van vorm, maar LIEFDE verdwijnt nooit.

Djonina van Dinten
Uitvaartverzorger