Met de muziek mee

6 februari 2026

Hij was een muzikant in hart en nieren, het was zijn leven. Geen muzikant van synthesizers, maar een van het prachtige zachte geluid van zijn gitaar, die de mensen in vervoering bracht, het ritmische geluid van zijn collega achter de drums.

Jarenlang had hij gezongen in een gemengd koor en vandaag waren ook zij op zijn afscheid aanwezig. Nadat ik de mensen welkom had geheten in de aula, en we hem in het licht van de kaarsen hadden gezet, vertelde ik over zijn leven.

Een mooi leven had hij gehad, waarin de muziek altijd de boventoon had gevoerd. Terwijl ik knik naar de aulamedewerker, klinkt er een klap door de aula en is ineens alles donker. Alleen het licht van de kaarsen is nog aanwezig, de kaarsen die een mooi warm licht verspreiden.

Even slaat de paniek toe bij me. Wat nu? Het enige wat ik nog kan doen is improviseren en de koorleden vragen om live te zingen. Terwijl zij, onvoorbereid, het lied inzetten, zingen als vanzelf alle mensen in de aula mee. Hoe mooi, hoe warm en hoe ontroerend. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat de weduwe en haar kinderen de tranen wegvegen van hun gezicht. Uit nood geboren, maar persoonlijker dan dit kan het niet meer worden.

Na enige tijd is er weer stroom en ik zie de weduwe knikken naar me. Ik loop naar de aulamedewerker en vraag haar het licht uit te doen. De resterende tijd van de dienst, hebben we alleen het kaarslicht, het koor en de gitarist.

Het is de toon die de muziek maakt en de overledene ging letterlijk met de muziek mee.

Ireen van Eck
Uitvaartverzorger