Soms is een kaartje niet zomaar een kaartje
12 november 2026
Als uitvaartverzorger sta je heel dichtbij… letterlijk en figuurlijk. Onlangs, net voor het sluiten van de uitvaartkist, legde de dochter heel voorzichtig een kaartje in de handen van haar vader. Een mooi intiem moment. Er waren geen woorden nodig om te weten dat stilte in dit moment het allermooist was. Later op de dag vertelde ze mij het verhaal achter dit bijzondere kaartje.
Ze woont niet in de buurt van haar vader, maar toch blijft ze dichtbij… op haar eigen manier.
Haar vader woont al enkele jaren in een verzorgingshuis, omdat dementie steeds meer van hemzelf en van de wereld om hem heen afneemt.
Ze bezoekt hem zo vaak als ze kan, maar door de afstand is dit niet wekelijks mogelijk.
Iedere week stuurt ze hem een kaartje. Een kaartje met een mooie afbeelding op de voorkant, maar het met een nog mooiere binnenkant. Daar staan haar woorden. Recht uit haar hart. Woorden die op dat moment bij haar op komen. Die passen bij de tijd van het jaar of bij dat ene moment in die week. Woorden vol liefde, kleine verhalen uit haar leven. Woorden waarmee ze hem laat voelen dat ze aan hem denkt.
En dan is daar de dag… de dag dat ze hem voorgoed moet gaan loslaten.
Geen volgend kaartje meer dat ze op de post zal doen om te vertellen hoe het met haar gaat… of toch wel…
Nog één keer… haar allerlaatste kaartje aan papa. Een kaartje met woorden vol liefde en vol dankbaarheid.
Net voordat de uitvaartkist wordt gesloten, legt ze het kaartje voorzichtig in zijn handen.
Haar laatste boodschap, haar laatste groet, een stukje van haar hart dat met hem meegaat.
Ze hoopt dat er een plek is, waar dementie geen vat meer op hem heeft en dat hij haar woorden nog kan lezen. Niemand weet het, maar wat zij wel weet is dat haar liefde voor hem nooit afhankelijk is geweest van wat hij zich nog kon herinneren.
Soms is een kaartje niet zomaar een kaartje. Dit kaartje was voor haar het mooiste afscheid dat ze haar vader persoonlijk kon geven.
Sandy Graat
Register Uitvaartverzorger