Afscheid kent geen weersomstandigheden

Gisteren beleefden we een ongekende winterdag in Nederland. Een dik pak sneeuw bedekte het land, code oranje was van kracht en vanaf de late ochtend joeg de wind de sneeuw horizontaal langs je wangen. Er werd opgeroepen zoveel mogelijk thuis te werken, maar in de uitvaartbranche is dat simpelweg geen optie.

Deze dag stond in het teken van het afscheid van een jonge man. Hij had zijn leven opgebouwd in het oosten van het land, maar zijn roots lagen in Brabant, waar zijn ouders en zus nog altijd wonen. Daar vond dan ook de kerkdienst en begrafenis plaats. Buiten heerste de kou, maar binnen was het warm – warm van liefde, herinneringen en verbondenheid. Velen trotseerden weer en wind om hem een laatste groet te brengen.

Na de kerkdienst vertrokken we naar de begraafplaats. De graven lagen erbij alsof ze waren toegedekt met een dikke, witte deken… een deken van sneeuw. In de ijzige kou, maar omringd door de warmte van familie, vrienden en bekenden werd hem de laatste eer bewezen.

Met roze wangen en tintelende tenen van de kou verlieten zijn ouders, zus en tante als laatsten de begraafplaats. De grafdelver nam zijn schep ter hand om het graf netjes te delven. Even later vertrokken ook mijn collega’s – de uitvaartassistenten, de rouwautochauffeur – en ikzelf, de uitvaartverzorger, van de begraafplaats. Op naar een warme kop thee… die hadden we verdiend.

Want ook wanneer het land bedekt is onder een laag sneeuw, gaat het werk in de uitvaartbranche gewoon door.

Sandy Graat
Uitvaartverzorger